Hersenspinsels op mijn hoofdkussen

Om de tuin leiden van Frau Hartmann

In bed, de deken ligt over me heen, zeven uur ’s morgens is mijn moment, elke dag opnieuw. Uit de lege nacht ontwikkel ik denkcircuits die dit keer richting scènes kruipen waar ik gisteren hoofdbrekens over had, waarin Frau Hartmann in de hal van Gasthof Lechner op mij wacht, waar ik haar rekenschap moet geven van mijn bezoek aan het Waldhaus van familie Wilthagen in de Eifel.

Zij is van de Deutscher Geheimdienst Region Bonn. Ik weiger haar te zien, geen tweede confrontatie. Wil de auto pakken en Nederland op de kortste manier bereiken, zonder dat zij me dat belet, en mij laat inrekenen. Vermommen? Ja - als wat? Als gorilla, beer, tijger. Eh… haar met pepperspray uitschakelen? Haar daar weglokken? Dat gevecht speelt in mijn hoofd af, op het kussen in mijn sluimerkamer, waar al pover ochtendlicht binnenglipt langs dik geel raamgordijn.

Nooduitgang    

Ik sta op, loop de woonkamer in, keer terug, ga weer onder zeil en slaap een uur zonder antwoord hoe Frau Hartmann te ontlopen. Ja, de achteruitgang van het Gasthof tuurlijk aan gedacht, maar ik zou blind in de armen vallen van haar potige assistent die er posteert. Na achten stap ik mijn bed uit, nu officieel. Ik was me, kleed me aan, ga in de sneaks, loop door het bos, snel, tot mijn longen hijgen, op het plein van park de Noordster score ik twee croissants in de Shop and Go, en langs konijnen, geiten en pony’s die de zak zien, bereik ik uitgeteld mijn schrijfhuis.

‘Willem… croissants… jij maakt thee.’ Ik snij ze overdwars in tweeën, besmeer ze met sinaasappeljam van Bonne Maman, en zeg gefrustreerd: ‘Frau Hartmann, hoe ontwijk ik haar!’ En Willem – in het boek Sander – de wenkbrauwen fronsend: ‘Je loopt de keuken in van het restaurant, verkleed je daar als chef-kok, wikkel je voorhoofd in een zwarte doek, en schiet langs haar naar buiten, wees beleefd, zeg Guten Morgen, maar mijd oogcontact… nou?’ De chef-kok transitie, zeg ik, duurt te lang. Idee is schitterend. Maar zij krijgt argwaan. Kan politie assistentie vragen. En ik – ben Marco in het boek – verdwijn ondergronds de cel in. Een andere oplossing?   

Rechercheur    

Ja toch, bij laatste hap en slok, treurig gevoel van ontdaan, waarom landt op mijn schrijftafel geen oplossing? Zijn koppen koffie nodig alvorens het juiste plot afdaalt in mijn hoofd? Die Frau Hartmann, ja zij, die staatsrechercheur, met die schorre stem, en ogen waar het schavot dreigt, moet ik legaal weglokken. Dat is het. Willem: ‘Man houdt toch op, ze acteert gewoon niet, ze staat niet in jouw tekst, wegschrijven heet zoiets.’ Maar nee, niet mijn stijl, er moet vrijwel elk ogenblik een schreeuw klinken, die het verhaal een boost geeft, de lezer bij de les houdt.

Frau Hartmann - ik had haar in de derde roman-thriller eerder ontmoet in Gasthof Lechner. Een zaaltje was door de hoteleigenaresse beschikbaar gesteld om zonder uitschuifbare oren van gasten een gesprek met de rechercheur te kunnen voeren over de aanslag op professor Wilthagen. Nu ligt dat anders, nu heeft zij vast een bevel van het ministerie op zak dat zij mij moet bewegen mee te rijden naar het Präsidium in Bonn. Dat denk ik. Nachtje slapen hoe verder…